Συναισθήματα στη καθημερινότητα της κρίσης…

image002

Του Δημήτρη Μενδρινού

Τι παράξενο είναι αυτό που αισθανόμαστε όλοι μας καθημερινά; Πώς να το περιγράψουμε; Πώς να ισορροπήσουμε σε αυτό το χείμαρρο συναισθημάτων;

Φόβο! Απέναντι στην άγρια καταστολή της ελληνόφωνης κυβέρνησης που συντρίβει όποιον τολμήσει και αντισταθεί στις διαταγές των δανειστών. Απέναντι στο ενδεχόμενο να μπεις και εσύ αύριο στη λίστα των ανέργων μη μπορώντας να προσφέρεις τα απαραίτητα στα παιδιά σου.

Θλίψη! Για το διπλανό σου που προσπαθεί να τη βολέψει λίγο ακόμα αφού ακούει το Πρετεντέρη, τη Στάη και τους όμοιους τους και νομίζει ότι σε λίγο θα έχουμε ανάπτυξη. Γι αυτόν που βλέπει, επιδοτούμενα από την ΕΕ, τούρκικα σίριαλ που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στη συντριβή κάθε δεσμού με το Ελληνικό Έθνος. Για τη συντριπτική πλειοψηφία της νεολαίας που χαμένη στα i-phones και στο facebook προσπαθεί μάταια να βρει πρότυπα, ιδανικά και αξίες σε μια κοινωνία που καταρρέει.

Απογοήτευση! Για τον άλλο διπλανό που έχει χάσει την ελπίδα του και περιμένει ευλαβικά να πληρώσει το φόρο, το χαράτσι. Γι αυτόν που παρακαλά ακόμα το πολιτικό σύστημα να του βρουν μια δουλειά των 300€ ή να του ρυθμίσουν το δάνειο. Γι αυτόν που βλέπει να χάνει το σπίτι του, την επιχείρηση του, να φεύγουν τα παιδιά του μετανάστες, με όρους πολύ χειρότερους της δεκαετίας του ’60, αισθανόμενος ανήμπορος να σηκώσει ανάστημα και να διεκδικήσει.

Αγανάκτηση! Για τους βολεμένους βουλευτές της αντιπολίτευσης που λαμβάνουν τη κρατική επιχορήγηση και περιμένουν τις εκλογές, ώστε “δια της αναθέσεως”, να μας σώσουν και αυτοί με τη σειρά τους. Που νομιμοποιούν ένα κράτος που έχει καταλύσει τη Δημοκρατία και έχει παραδώσει τη διοίκηση σε ξένα αφεντικά. Που διαλύουν κάθε προσπάθεια του Ελληνικού λαού για Ενότητα μιλώντας για ταξικές διαφορές.

Θυμό! Για τους εργατοπατέρες και τους ψευτοσυνδικαλιστές, που ακολουθούν ακόμα και σήμερα κομματικές εντολές διαλύοντας κάθε προσμονή για αντίδραση από την βάση. Που αντί να συσπειρώσουν το εργατικό κίνημα κάτω από μια ομπρέλα με κοινά αιτήματα, σπέρνουν το διχασμό και θερίζουν απανωτές ήττες.

Οργή! Για τους φασίστες της χρυσής αυγής που μοιράζουν τρόφιμα σε πεινασμένους Έλληνες με στόχο να τους προσηλυτίσουν στα ιδεώδη του νεοναζισμού. Για αυτούς που η κρίση τους έβγαλε από τη σπηλιά που ζούσαν και ήρθε η ώρα να εξυπηρετήσουν ξανά τα συμφέροντα των μεγαλοεπιχειρηματιών που τη βλέπουν ως “ευκαιρία”.

Μίσος! Για τα λαμόγια της κυβέρνησης που συνεχίζουν να μας κοροϊδεύουν στα μέσα μαζικής αποβλάκωσης. Γι αυτούς που έχουν κλέψει την αξιοπρέπεια μας. Γι αυτούς που διαλύουν τα όνειρα μας. Γι αυτούς που ξεπουλούν τη γη που ελευθέρωσαν με αίμα οι πρόγονοί μας. Γι αυτούς που μετατρέπουν τη δουλειά σε δουλεία, τους εργάτες σε σκλάβους, τους νέους επιστήμονες σε περιπλανώμενους μετανάστες.

Υπάρχει, όμως και η άλλη…. η αντίθετη όψη…

Ελπίδα! Για κάποιες μικρές φωτιές επανάστασης που ανάβουν κάθε ημέρα φωτίζοντας το δρόμο της λευτεριάς της πατρίδας. Για κάποιες πρωτοβουλίες Ελλήνων που σου δίνουν κουράγιο για την επόμενη ημέρα. Οι συνεταιρισμοί καταναλωτών και παραγωγών, τα κινήματα πολιτών ενάντια στους φόρους και στα χαράτσια, η Αντίσταση των κατοίκων στις Σκουριές, οι κινητοποιήσεις στην Ιεράπετρα και γενικότερα στη Κρήτη, στο Μεσολόγγι, σε ολόκληρη τη Θράκη.

Ευτυχία! Από ένα χαμόγελο ενός μικρού παιδιού, από ένα ηλιοβασίλεμα, από μια βόλτα με τους φίλους. Από όλα αυτά που μας θυμίζουν ότι ήμαστε άνθρωποι που χρειάζονται το γέλιο, το χάδι, το φιλί.

Αισιοδοξία! Για το ότι ο Έλληνας αλλάζει, μεταμορφώνεται. Βρίσκει τη χαμένη αλληλεγγύη, μιλά με το γείτονά του, αρχίζει να πιστεύει στις δυνάμεις του. Σηκώνεται σιγά και βασανιστικά από το καναπέ του. Βγαίνει έξω στο φως. Ίσως αυτό να οδηγήσει σε Ανατροπή, ίσως σε Επανάσταση. Ίσως να βρει το σθένος και τον ηρωισμό να αντιδράσει μαζικά και ενωτικά, γιατί ίσως να είναι γραμμένο στο DNA του.

Και το ποιο σημαντικό από όλα…

ΠΕΙΣΜΑ! Για να σταματήσουν οι αυτοκτονίες. Για να γεννηθούν νέοι Έλληνες. Για να τιμήσουμε τους παππούδες μας που θυσιάστηκαν για τη Λευτεριά. Για να δικαστούν και να τιμωρηθούν οι υπαίτιοι της καταστροφής. Για να ζήσουμε και εμείς και τα παιδιά μας αξιοπρεπώς σε μια Ελλάδα που θα ανήκει επιτέλους στο λαό της. Για να εγκαθιδρύσουμε τη Δημοκρατία στο τόπο που τη γέννησε. Για να επιστρέψει το χαμόγελο στο πρόσωπο του ανέργου, του συνταξιούχου, του αγρότη, του επαγγελματία, του εργάτη. Για να δώσουμε όραμα στους μαθητές, στους φοιτητές και να δούμε τον επαναπατρισμό των λαμπρών επιστημόνων που έχουν μεταναστεύσει.

Το πείσμα θα μας ενώσει, θα μας δώσει κουράγιο, θα μας βγάλει ξανά και ξανά στο δρόμο.

Ας πούμε όλοι μαζί…. “Αξίζουμε, ρε γαμώτο κάτι πολύ καλύτερο από αυτό που μας επιφυλάσσουν. Και θα το διεκδικήσουμε μέχρι τελευταίας ανάσας.”

Κουράγιο, λοιπόν, αδέρφια μου, φίλοι συναγωνιστές, περήφανοι Έλληνες…. ΔΕ ΘΑ ΜΑΣ ΛΥΓΙΣΟΥΝ!

Όλοι στον αγώνα…. μέχρι τη τελική ΝΙΚΗ.

 

Δημήτρης Μενδρινός

Μέλος Ε.ΠΑ.Μ Θήρας

 

Advertisements

About epamsyrou

Τηλέφωνο 6984317181, αποκρύψεις δεν απαντώνται

Posted on 05/05/2013, in Άρθρα ΕΠΑΜιτών. Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: